๐ฉ๐ฒ๐ฟ๐น๐ฎ๐ป๐ด๐ฒ๐ป๐ฑ
Eerst het verhaal โ Mattheรผsโฌ โญ17โฌ:โญ1โฌ-โญ5 โญHSV:
โEn na zes dagen nam Jezus Petrus en Jakobus en Johannes, zijn broer, met Zich mee en bracht hen op een hoge berg, alleen hen. En Hij werd voor hun ogen van gedaante veranderd; Zijn gezicht straalde als de zon en Zijn kleren werden wit als het licht. En zie, aan hen verschenen Mozes en Elia, die met Hem spraken. Petrus antwoordde en zei tegen Jezus: Heere, het is goed dat wij hier zijn; laten wij, als U wilt, hier drie tenten maken, voor U een, voor Mozes een, en een voor Elia. Terwijl hij nog sprak, zie, een lichtende wolk overschaduwde hen; en zie, een stem uit de wolk zei: Dit is Mijn geliefde Zoon, in Wie Ik Mijn welbehagen heb; luister naar Hem!โ
Ik kan dit zo voor me zien. Wat een bijzonder moment moet dit zijn geweest. Mozes en Elia verschijnen. Twee mannen die eeuwen eerder leefden. Twee mannen die verlangden God te zien en Hem te ontmoeten.
Nu staan zij oog in oog met Jezus Christus, de Zoon van God. Het verlangen dat tijdens hun aardse leven slechts gedeeltelijk werd vervuld, vindt hier zijn vervulling in Hem. Eeuwen nadat zij dit verlangen uitspraken, staan zij oog in oog met Degene naar Wie hun hele leven had verwezen.
๐ฉ๐ฒ๐ฟ๐๐ถ๐ท๐๐ฒ๐ป๐ฑ
Maar wat mij steeds meer raakt, is dat het verhaal uiteindelijk niet om Mozes gaat. Ook niet om Elia. Maar ook niet om wat zij vertegenwoordigen.
Mozes vertegenwoordigt de wet. Elia vertegenwoordigt de profeten. Beiden waren belangrijk. Beiden werden door God gebruikt. Hun levens wijzen vooruit naar Gods plan.
En Petrus begrijpt niet volledig wat hij ziet. Zoals zo vaak wil hij iets doen. Iets bouwen. Iets organiseren. Drie tenten. Eรฉn voor Jezus, รฉรฉn voor Mozes en รฉรฉn voor Elia.
Maar terwijl Petrus nog spreekt, grijpt God Zelf in: โDit is Mijn geliefde Zoon, in Wie Ik Mijn welbehagen heb; luister naar Hem!โ
Hoe dat moment precies geweest moet zijn, kan ik nauwelijks bevatten. Het is alsof de God de Vader zegt: kijk niet naar Mozes. Kijk niet naar Elia. Kijk niet naar wat je kunt doen. Kijk naar Mijn Zoon.
Alles waar Mozes naar verwees. Alles wat Elia aankondigde. Alles wat de wet en de profeten lieten zien. Het komt samen in Jezus Christus.
Dan wordt het stil. Mozes verdwijnt. Elia verdwijnt. Petrus zwijgt. De wolk trekt weg. De stem verstomt. Het verhaal gaat verder โ Mattheรผsโฌ โญ17โฌ:6โฌ-โญ8 โญHSV:
โโฆ En toen de discipelen dit hoorden, wierpen zij zich met het gezicht ter aarde en werden zeer bevreesd. En Jezus kwam bij hen, raakte hen aan en zei: Sta op en wees niet bevreesd. Toen zij hun ogen opsloegen, zagen zij niemand dan Jezus alleen.โ
๐๐น๐ถ๐ท๐๐ฒ๐ป๐ฑ
Zij zagen niemand dan Jezus alleen. ๐๐ฒ๐๐๐ ๐ฎ๐น๐น๐ฒ๐ฒ๐ป. Jaren later kijken Petrus en Johannes nog steeds terug op dit moment. Niet omdat de ervaring zo bijzonder was. Niet omdat de berg zo indrukwekkend was. Niet omdat Mozes en Elia verschenen.
Petrus schrijft dat hij Zijn majesteit heeft gezien. Johannes schrijft dat hij Zijn heerlijkheid heeft gezien. Beiden zijn nog steeds onder de indruk van dezelfde Persoon: Jezus Christus.
Misschien herkennen we ons allemaal wel ergens in dit verhaal.
Soms lijken we op Mozes en vragen we ons af of God werkelijk met ons meegaat.
Soms lijken we op Elia en voelen we ons moegestreden en alleen in de strijd.
Soms lijken we op Petrus en willen we direct iets oplossen, organiseren of bouwen.
Maar steeds opnieuw wijst God naar dezelfde Persoon. Niet naar een ervaring. Niet naar een gebeurtenis. Niet naar een geloofsheld. Niet naar een systeem. Niet naar wat wij kunnen doen. Maar naar Zijn Zoon.
Wanneer uiteindelijk alles wegvalt wat onze aandacht opeist, blijft er maar Eรฉn over. ๐๐ฒ๐๐๐ ๐ฎ๐น๐น๐ฒ๐ฒ๐ป.
Zegen!
Tim Meijer, 14-6-2026
PS: De foto? Vorig jaar in Oostenrijk. Een berg. Gods trouw.
