Jeugdsentiment

Dit stuk gaat over het verleden. Over vergeving. Over Gods vermogen om zelfs moeilijke hoofdstukken onderdeel te maken van Zijn plan.

Deze week werd ik meerdere keren bepaald bij mijn jeugd. Door gesprekken met één van mijn broers kwamen herinneringen van vroeger weer boven. Ook haalden we mijn oude fotoboeken van zolder. En vanochtend haalden onze kinderen herinneringen op aan televisieprogramma’s en series die zij vroeger samen keken. Opvallend genoeg bleken hun herinneringen aan dezelfde programma’s soms totaal verschillend te zijn.

Dat zette me aan het denken. Het leven werkt vaak net zo. We kunnen dezelfde gebeurtenissen meemaken en er toch anders op terugkijken. Het verleden is geen videoband die objectief wordt afgespeeld. We herinneren ons gebeurtenissen door de bril van onze eigen beleving.

Maar de vraag is niet alleen hoe we terugkijken op het verleden. De vraag is vooral: wat doen we ermee?

𝗛𝗲𝗿𝗶𝗻𝗻𝗲𝗿𝗶𝗻𝗴

Iedereen draagt herinneringen met zich mee. Mooie herinneringen die dankbaarheid oproepen. Pijnlijke herinneringen die verdriet geven. Herinneringen aan kansen die we hebben gepakt, maar ook aan kansen die we hebben gemist.

Soms kijken we terug op situaties waarin anderen ons pijn hebben gedaan. Soms kijken we terug op momenten waarop we zelf verkeerde keuzes maakten. Bewust of onbewust. Groot of klein.

𝗛𝗲𝘁 𝗴𝗲𝘃𝗮𝗮𝗿 𝗶𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝗵𝗲𝗿𝗶𝗻𝗻𝗲𝗿𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗵𝗲𝗯𝘁. 𝗛𝗲𝘁 𝗴𝗲𝘃𝗮𝗮𝗿 𝗼𝗻𝘁𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁 𝘄𝗮𝗻𝗻𝗲𝗲𝗿 𝗷𝗲 𝗶𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝘃𝗲𝗿𝗹𝗲𝗱𝗲𝗻 𝗯𝗹𝗶𝗷𝗳𝘁 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻.

Veel mensen blijven hangen bij wat hun is aangedaan. Anderen blijven hangen bij wat zij zelf verkeerd hebben gedaan. Weer anderen blijven stilstaan bij wat zij hebben gemist of hadden kunnen zijn. Maar God heeft ons niet geroepen om in het verleden te leven.

Wanneer het verleden pijn doet, is vergeving vaak de sleutel die ontbreekt. Dit leerde ik uit eigen ervaring.

Dat geldt voor vergeving van anderen. Mensen kunnen ons bewust of onbewust beschadigen. Soms hielpen zij ons niet toen we hen nodig hadden. Soms spraken zij woorden die diepe sporen achterlieten. Soms handelden zij vanuit onwetendheid. Soms wisten zij heel goed wat zij deden.

𝗩𝗲𝗿𝗴𝗲𝘃𝗶𝗻𝗴 𝗯𝗲𝘃𝗿𝗶𝗷𝗱𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗱𝗲 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿. 𝗩𝗲𝗿𝗴𝗲𝘃𝗶𝗻𝗴 𝘇𝗲𝘁 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳 𝘃𝗿𝗶𝗷.

Dat geldt ook voor jezelf. Er zijn dingen die we deden terwijl we niet beter wisten. Achteraf zouden we andere keuzes hebben gemaakt. Er zijn ook momenten waarop we eerlijk moeten erkennen dat we wel degelijk wisten dat iets niet goed was. Vergeving begint met erkennen. Erkennen wat er gebeurd is, wat het met je gedaan heeft en wat jouw aandeel was. Daarna ontstaat ruimte om los te laten en verder te gaan. Weet je wat belangrijk is? Jezelf vergeven.

𝗪𝗲𝗲𝘁 𝗷𝗲 𝘃𝗲𝗿𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗼𝗿 𝗚𝗼𝗱. 𝗩𝗲𝗿𝗴𝗲𝗲𝗳 𝗱𝗲 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿. 𝗩𝗲𝗿𝗴𝗲𝗲𝗳 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳.

Wanneer je terugkijkt op je leven, weet dan: God heeft geen enkel hoofdstuk gemist. Niet de mooie momenten. Niet de pijnlijke. Niet toen anderen tekortschoten. Niet toen jij tekortschoot. Zijn oog bleef op jou gericht.

𝗧𝗼𝗲𝗸𝗼𝗺𝘀𝘁

En dan? Hoe ga je dan verder? De apostel Paulus schrijft dit – ‭‭Filippenzen‬ ‭3‬:‭13‬-‭14‬ ‭HSV:

‘Broeders, ikzelf denk niet dat ik het gegrepen heb, maar één ding doe ik: vergetend wat achter is, mij uitstrekkend naar wat voor is, jaag ik naar het doel: de prijs van de roeping van God, die van boven is, in Christus Jezus.’

Paulus zegt niet dat het verleden onbelangrijk is. Zijn blik is simpelweg gericht op wat voor hem ligt. Dat is een belangrijk verschil. Je kunt leren van het verleden zonder erin vast te blijven zitten. Je kunt herinneringen hebben zonder dat ze je toekomst bepalen. Je kunt erkennen wat er gebeurd is zonder dat het de richting van je leven blijft bepalen. God is namelijk nog niet klaar met jouw verhaal.

Juist daarom vind ik deze Bijbeltekst zo krachtig – ‭‭Romeinen‬ ‭8‬:‭28‬ ‭HSV:

‘En wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn.’

Alle dingen. God doet alle dingen meewerken ten goede. God zal alles gebruiken. Niet alleen de mooie momenten. Niet alleen de successen. Ook de teleurstellingen. Ook de pijn. Ook de fouten. Ook de dingen die anderen je hebben aangedaan. Zelfs de dingen waarvan je nu zegt: dat had ik anders moeten doen.

𝗚𝗼𝗱 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴𝘁 𝗼𝗺 𝘁𝗼𝗲𝗴𝗮𝗻𝗴 𝘁𝗼𝘁 𝗷𝗼𝘂𝘄 𝘃𝗲𝗿𝗹𝗲𝗱𝗲𝗻, 𝘇𝗼𝗱𝗮𝘁 𝗛𝗶𝗷 𝗵𝗲𝘁 𝗸𝗮𝗻 𝗴𝗲𝗯𝗿𝘂𝗶𝗸𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗼𝘂𝘄 𝘁𝗼𝗲𝗸𝗼𝗺𝘀𝘁.

Wanneer wij vergeven, loslaten en ons uitstrekken naar wat voor ons ligt, ontstaat er ruimte voor God om te doen wat Hij heeft beloofd. Dan kan Hij gebruiken wat ons heeft gevormd en kracht geven op plaatsen waar eerst pijn was. Dan kan Hij van een kwetsbaarheid een getuigenis maken.

Wat ooit een strijdpunt was, kan een zegen worden voor jezelf, voor de mensen om je heen en zelfs voor de generaties na jou. 𝗭𝗼 𝗴𝗮 𝗷𝗲 𝘃𝗮𝗻 𝗷𝗲𝘂𝗴𝗱𝘀𝗲𝗻𝘁𝗶𝗺𝗲𝗻𝘁 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝘁𝗼𝗲𝗸𝗼𝗺𝘀𝘁𝗽𝗲𝗿𝘀𝗽𝗲𝗰𝘁𝗶𝗲𝗳.

Leef jij nog in het verleden? Of geef jij God de ruimte om van jouw verleden een toekomst te maken?

Zegen!

Tim Meijer, 7-6-2026