Doseren

𝗪𝗲𝘁𝗲𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝘁𝗲 𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻

De Here Jezus zegt vlak voor Zijn sterven iets opvallends tegen Zijn discipelen, dat je kunt lezen in Johannes 16:12:

‘Nog veel heb Ik tegen u te zeggen, maar u kunt het nu niet dragen.’

Jezus wist wat Hij zijn leerlingen nog wilde leren. En wat Hij te zeggen had, was waar en goed. Toch vertelde Hij hun op dat moment niet alles. Hij wist wat zij toen konden dragen.

Dat raakt voor mij aan een definitie van wijsheid die ik ooit hoorde en onthouden heb: 𝗪𝗶𝗷𝘀𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗶𝘀 𝗱𝗲 𝗸𝘂𝗻𝘀𝘁 𝗼𝗺 𝗸𝗲𝗻𝗻𝗶𝘀 𝗲𝗻 𝗸𝘂𝗻𝗱𝗲 𝗼𝗽 𝗱𝗲 𝗷𝘂𝗶𝘀𝘁𝗲 𝘁𝗶𝗷𝗱, 𝗼𝗽 𝗱𝗲 𝗷𝘂𝗶𝘀𝘁𝗲 𝗽𝗹𝗮𝗮𝘁𝘀 𝗲𝗻 𝗼𝗽 𝗱𝗲 𝗷𝘂𝗶𝘀𝘁𝗲 𝘄𝗶𝗷𝘇𝗲 𝘁𝗼𝗲 𝘁𝗲 𝗽𝗮𝘀𝘀𝗲𝗻.

Dat geldt ook voor wat wij van God ontdekken. Dat is de eerste situatie waarin ik dit ben gaan herkennen. Toen wij meer leerden over vrijheid in het geloof, over het verschil tussen religie en relatie en over de kracht van de Heilige Geest, wilden we anderen daarin graag meenemen. Als je zelf iets moois ontdekt, wil je dat immers delen.

Maar niet iedereen is op hetzelfde moment op dezelfde plek. Soms vraagt wijsheid dat je vertelt wat je hebt ontdekt. Soms vraagt diezelfde wijsheid dat je ruimte laat.

𝗪𝗲𝘁𝗲𝗻 𝗵𝗼𝗲 𝘁𝗲 𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻

Dit principe geldt niet alleen voor kennis en openbaring. Een tweede situatie waarin dit principe geldt, is liefde en compassie. 

Dat klinkt misschien vreemd. De apostel Paulus schrijft in 1 Korinthe 13:4 dat de liefde geduldig is. Dat vind ik een bijzondere eigenschap van liefde. Liefde wil het goede voor de ander, maar geeft de ander ook de ruimte om te ontvangen.

Er zijn mensen die niet weten hoe het is om werkelijk geliefd te zijn. Mensen die beschadigd zijn geraakt, teleurgesteld zijn of pijn met zich meedragen. Je kunt hen oprecht willen overladen met liefde en compassie. Toch kan juist liefde vragen om geduld. Om nabij te zijn zonder meer te geven dan iemand op dat moment kan ontvangen.

Een derde situatie is wanneer je iets in iemand ziet. Een talent. Capaciteit. Mogelijk zelfs iets van Gods bedoeling met iemands leven. Je kunt het verlangen hebben dat onmiddellijk te benoemen en tot ontwikkeling te zien komen.

Maar de wijze Salomo schreef in Prediker 3:7 dat er een tijd is om te zwijgen en een tijd om te spreken. Iets zien betekent dus niet automatisch dat ik het nu moet zeggen. Ook daarvoor is wijsheid nodig. Salomo wist dat.

𝗪𝗲𝘁𝗲𝗻 𝘄𝗮𝗻𝗻𝗲𝗲𝗿 𝘁𝗲 𝘄𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗻

Daar raakt wijsheid ook aan zelfbeheersing, kwam ik achter. Paulus noemt zelfbeheersing in Galaten 5 als onderdeel van de vrucht van de Geest.

Zelfbeheersing is soms weten dat je iets kúnt zeggen, maar het nog niet zegt. Iets kunnen geven, maar wachten op het juiste moment. Niet omdat het niet goed is, maar omdat je de ander de ruimte geeft om zelf te gaan zoeken, te vragen en te groeien in verlangen. Want iemands verlangen maakt het verschil.

De Here Jezus zegt in Mattheüs 5:6:

‘Zalig zijn zij die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden.’

Honger kun je niet bij iemand afdwingen. Je kunt wel iets laten proeven. Je kunt zaaien. Je kunt water geven. Je kunt iemand liefhebben, bemoedigen en iets laten zien van wat God jou heeft laten zien. Maar uiteindelijk geeft God de groei. Precies zoals Paulus schrijft in 1 Korinthe 3: “Ik heb geplant, Apollos heeft begoten, maar God heeft laten groeien.”

Dat haalt ook iets van onze schouders. Wij hoeven een ander niet te overtuigen, te veranderen of sneller te laten groeien. We mogen geven wat God ons heeft gegeven en Hem om de wijsheid vragen om te weten wanneer, waar en hoe. Dat is de kunst van doseren. 

𝗪𝗶𝗷𝘀𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗴𝗮𝗮𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗮𝗹𝗹𝗲𝗲𝗻 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝘄𝗲𝘁𝗲𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝗶𝘀. 𝗪𝗶𝗷𝘀𝗵𝗲𝗶𝗱 𝘄𝗲𝗲𝘁 𝗼𝗼𝗸 𝘄𝗮𝗻𝗻𝗲𝗲𝗿, 𝘄𝗮𝗮𝗿 𝗲𝗻 𝗵𝗼𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗴𝗼𝗲𝗱𝗲 𝗴𝗲𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻.

En soms vraagt dat om spreken. Maar niet altijd. Dáár heb je wijsheid voor nodig. Wijsheid die God je wil geven, als je daar om vraagt.

Zegen!

Tim Meijer, 9-8-2026

PS: Die foto? Die maakten we als geintje tijdens onze vakantie. Nu bleek hij ineens prima bij deze overdenking te passen.