Het is zaterdagochtend. Het is rustig in huis. Eentje is al aan het werk. De ander is de deur uit voor een voetbalwedstrijd. Twee anderen slapen uit, zoals dat gaat in een gezin met tieners en jongvolwassenen. Uitslapen hoort erbij. Later naar bed betekent later eruit.
Terwijl ik één van de kinderen wakker maak, gebeurt er iets onverwachts. Opeens herinner ik me een Bijbeltekst. De tekst komt binnen. Niet gezocht, niet bedacht, maar gewoon ineens. Letterlijk, zoals ik hem vroeger leerde – Efeze 5:14 HSV:
‘Daarom zegt Hij: Ontwaak, u die slaapt, en sta op uit de doden, en Christus zal over u lichten.’
𝗦𝗹𝗮𝗽𝗲𝗻
Paulus schrijft dit niet zomaar. In het eerste deel van zijn brief legt hij uit wie je bent in Christus. Dat gaat over identiteit, fundament en zekerheid. Daarna volgt de vraag: hoe leef je dan? Wat doe je met wat je ontvangen hebt?
Deze zin staat midden in het onderwijs van het tweede deel van zijn brief. Het is geen losse gedachte, maar een directe oproep aan mensen die weten wie ze zijn, maar niet altijd leven naar wie ze zijn. Dit gaat over levenswandel.
Wie wakker is, leeft. Wie slaapt, laat het leven gebeuren.
Als je gefocust bent, slaap je niet. Zo simpel is het. Als je als soldaat op wacht staat, slaap je niet. Als je midden in een wedstrijd zit, slaap je niet. En als er morgen iets staat te gebeuren waar je naar uitkijkt, ben je vaak wakker voordat de wekker gaat. Schoolreis. Vakantie. Je staat aan. Je bent alert. Je bent erbij.
Daar zit precies de kern.
Als je slaapt, heb je geen regie. Je bent niet actief en niet betrokken bij wat er gebeurt. Je bent overgeleverd aan de situatie, in plaats van dat je zelf beweegt. Paulus gebruikt dit beeld niet voor niets. Hij heeft het niet over een beetje slaperigheid, maar over leven alsof je er niet echt bij bent, terwijl je bedoeld bent om wakker te zijn.
𝗢𝗻𝘁𝘄𝗮𝗸𝗲𝗻
Een tijd geleden sprak ik met een christen over mijn geloof. Hij kent me al lang en zei dat het allemaal wel wat minder mocht. Minder actief. Minder scherp. Minder intens. Dat mag je vinden. Maar het zegt ook iets. Want als je eenmaal hebt geproefd van wat God te geven heeft, waarom zou je genoegen nemen met minder?
Ik leg het uit met een voorbeeld: ik geniet altijd van een broodplankje. Echt. Maar als het buffet daarna open gaat of als je alle gangen mag proeven, waarom zou je blijven hangen bij het begin? En toch gebeurt dat. Mensen nemen genoegen met het eerste, terwijl er zoveel meer is. Dát zijn de mensen die slapen.
Wie slaapt, eet niet. Wie slaapt, ontvangt niet. Wie slaapt, groeit niet. Wie slaapt, blijft liggen waar hij is.
En precies daar raakt deze tekst de kern. De verantwoordelijkheid ligt bij degene die slaapt. Niet bij degene die wakker is. Niet bij God die jou eerst wakker moet maken. Niet bij iemand anders die jou in beweging moet krijgen.
Ontwaak.
Sta op.
Dat is de volgorde. En daarna pas: en Christus zal over u lichten.
𝗢𝗽𝘀𝘁𝗮𝗮𝗻
God dwingt je niet wakker te worden. De Heilige Geest dringt zich niet op. Jezus deed dat ook niet toen Hij hier op aarde was. Waarom niet? Omdat God relatie wil. En relatie vraagt keuze. Zonder keuze is er geen relatie, maar dwang. En dat is precies wat God niet wil. Dus ligt de keuze bij jou.
Als je weet dat er iets staat te gebeuren, ben je op tijd wakker. Dat beeld kennen we allemaal. En dat is precies de houding waar Paulus toe oproept: weten wat er is en daarop reageren. Niet blijven liggen. Niet afwachten. Maar opstaan.
Neem geen genoegen met minder. Niet als het gaat om geloof. Niet als het gaat om waarheid. Niet als het gaat om leven met God. Want als je eenmaal hebt geproefd, wil je meer. Dan zal het licht van Christus over je schijnen. Het licht maakt zichtbaar wat eerst verborgen was. Het doorbreekt duisternis en geeft richting. En wat verlicht wordt, blijft niet verborgen. Dat zien anderen ook.
De vraag is simpel: Ben je wakker of slaap je nog? Wie opstaat, zal leven in het licht.
Ik wens je een fijne week!
Zegen!
Tim Meijer, 12 april 2026
