๐๐ฒ๐ฏ๐ฒ๐๐ฟ๐๐ฒ๐ป๐ถ๐
Ik moest denken aan de woorden van de Here Jezus, die zei โ en ik schrijf het even met eigen woorden: โWat gaat jou dat aan? Volg jij mij.โ
Ik zocht het op. Het zijn de laatste verzen van het Johannes-evangelie, waarin Jezus tegen Petrus spreekt โ โญโญJohannesโฌ โญ21โฌ:โญ20โฌ-โญ22โฌ โญHSVโฌโฌ:
โEn Petrus zag, toen hij zich omkeerde, de discipel volgen die Jezus liefhad, die ook tijdens het avondmaal tegen Zijn borst was gaan liggen en gezegd had: Heere, wie is het die U verraden zal? Toen Petrus deze zag, zei hij tegen Jezus: Heere, maar wat zal er met hem gebeuren? Jezus zei tegen hem: Als Ik wil dat hij blijft totdat Ik kom, wat gaat het u aan? Volgt u Mij!โ
Aan deze gebeurtenis gaat iets bijzonders vooraf. Petrus heeft Jezus verloochend. Tot drie keer toe. Maar Jezus laat het daar niet bij. Hij herstelt Petrus en vraagt hem drie keer of hij Hem liefheeft. Daarna geeft Hij hem een grote verantwoordelijkheid: โWeid Mijn lammeren. Hoed Mijn schapen.โ
Petrus krijgt een herderlijke taak. Als je later zijn beide brieven leest, zie je dat hij die opdracht meer dan serieus heeft genomen. Zijn brieven ademen liefde voor de gemeente, bewogenheid en verantwoordelijkheid.
๐๐ฒ๐ฟ๐ฑ๐ฒ๐ฟ
Als we de Bijbel lezen, hebben we al gauw een indruk of een beeld bij een persoon. Petrus was haantje de voorste. Thomas geloofde niet. Johannes en Jakobus waren rouwdouwers. En misschien was dat ook zo. Maar daardoor kijken we soms voorbij aan wat de Bijbel hier werkelijk laat zien.
Dat geldt ook voor dit gedeelte. Ik geloof niet dat Petrus deze vraag over Johannes stelde uit jaloezie, nieuwsgierigheid of bemoeizucht. Ik zie een herder. Iemand die oprecht betrokken is bij de ander en wil weten wat er met hem zal gebeuren. Dat past ook bij de Petrus die we later in zijn brieven ontmoeten.
Toch antwoordt Jezus heel duidelijk. Niet omdat zorg voor anderen verkeerd is, maar omdat de volgorde belangrijk is. Voordat Petrus zich bezighoudt met Johannes, moet hij eerst zelf Jezus blijven volgen. Daarom:
๐ช๐ฎ๐ ๐ด๐ฎ๐ฎ๐ ๐ต๐ฒ๐ ๐ ๐ฎ๐ฎ๐ป? ๐ฉ๐ผ๐น๐ด๐ ๐ ๐ ๐ถ๐ท.
Ik herken daar iets van in mijn eigen leven. We kunnen ons oprecht druk maken over andere mensen. Over de keuzes die zij maken. Over hun geloof. Over hun welzijn. Dat kan zelfs voortkomen uit liefde. Maar juist dan bestaat het gevaar dat onze aandacht ongemerkt verschuift. We zijn zo bezig met de ander, dat we onze eigen blik op Jezus verliezen.
๐๐ฒ๐
Misschien is dat wel de belangrijkste les uit deze ontmoeting. Niet dat we anderen moeten loslaten of onverschillig moeten worden. God gebruikt mensen en geeft mensen verantwoordelijkheid voor elkaar. Ouders, voorgangers, leiders en vrienden hebben allemaal een taak. Maar iedere taak begint op dezelfde plaats: bij Jezus.
๐๐ฒ๐ฟ๐๐ ๐ท๐ถ๐ท ๐ฒ๐ป ๐๐ฒ๐๐๐. ๐๐ฎ๐ฎ๐ฟ๐ป๐ฎ ๐ฝ๐ฎ๐ ๐ท๐ถ๐ท ๐ฒ๐ป ๐ฑ๐ฒ ๐ฎ๐ป๐ฑ๐ฒ๐ฟ.
Ik denk dat Petrus deze les werkelijk heeft geleerd. Zijn brieven laten een herder zien die de gemeente liefheeft, maar boven alles wijst hij steeds weer naar Christus. Dat is misschien ook wel de mooiste conclusie van dit gedeelte. Wie zelf dicht bij Jezus leeft, zal anderen uiteindelijk niet aan zichzelf verbinden, maar steeds opnieuw verwijzen naar Hem.
Misschien was dat wel precies de reden dat ik vanmorgen naar de kerk moest gaan. Niet omdat ik er zoveel zin in had, maar omdat Jezus mij opnieuw wilde herinneren aan die ene, eenvoudige opdracht die voor iedere gelovige hetzelfde is:
๐ฉ๐ผ๐น๐ด ๐ท๐ถ๐ท ๐ ๐ถ๐ท.
Zegen!
Tim Meijer, 5-7-2026
