Dienblad

Stommelende voetjes op de trap. Een hoop gefluister. Dan klinkt er een klopje op de slaapkamerdeur en hij kiert open. Streng wordt er geroepen door de kier: “Mama, je móét in bed blijven.” De deur bonst dicht en de voetjes roffelen naar beneden.

Liefde

Gehoorzaam blijf ik in bed. In stille verwachting van dat wat er komen gaat. Het is zover: de grootste verrassing van het jaar, het Moederdag-ontbijt. Enthousiaste geluiden klinken van beneden. De voorbereiding is in volle gang.

En daar komt het. Ik hou mijn adem in.

De voetjes komen opnieuw de trap op. Heel langzaam, heel voorzichtig en met af en toe een benepen stemmetje. “Pas op! Hou het goed vast!” Hier en daar klinkt een gespannen giecheltje. Opgelucht haal ik adem wanneer alle voetjes veilig boven zijn aangekomen.

De deur gaat wagenwijd open en daar staan ze. Alle vier de kinderen met een dienblad met mijn ontbijt.

Een dienblad vol liefde.

Liefde is een beschuit met pindakaas en kruimels in mijn bed, koffieprut onder in het kopje en een gekookt ei dat je nog kunt drinken. Een geplukt madeliefje in het speciale vaasje met daarnaast een glas cola, want dat is voor hen toch wel een heel speciaal drankje. Dat mogen ze alleen in het weekend.

Ik ben zo gezegend, want ik heb vele variaties van dit ontbijtje voorbij zien komen. Ze smaakten allemaal naar hetzelfde: liefde.

Aanwezigheid

Deze herinneringen blijven me altijd bij. Wat me vandaag hierin raakte toen ik eraan dacht, is dat niet zozeer dat wat óp het dienblad staat het belangrijkste is, maar de liefdevolle moeite erachter. Het deed me denken aan God.

Ik zie voor me hoe God afwachtend en verlangend uitkijkt naar Zijn kinderen. Nieuwsgierig naar wat wij Hem komen brengen. Hij kijkt uit naar ons werk dat we voor Hem hebben gedaan. Hij verheugt Zich op onze woorden en daden die we brengen als eer voor Hem. Hij geniet van onze aanbidding. Hij neemt het aan in blijdschap.

Het is voor Hem als een dienblad met een ontbijtje, klaargemaakt vanuit een hart vol liefde.

Hij luistert naar onze voetstappen op de trap terwijl we met zorg alles brengen wat we hebben. En ook al is het met kruimels, niet gaar en inclusief koffieprut — het maakt Zijn hart blij.

Hij neemt het aan, zet het even aan de kant en knuffelt ons. Omdat Hij zo blij is met ons. Wanneer we komen met alles wat we hebben, alles wat we kunnen en ons hele hart aan Hem geven, is Hij uiteindelijk het meest blij om onszelf te zien. En dat raakt me.

God zoekt geen perfectie.

Moment

Soms denken we dat wat we te brengen hebben te klein is. Of niet voldoende. Dat onze aanbidding te eenvoudig is en ons geloof niet groot genoeg.

Maar zoals een moeder dwars door een rommelig ontbijtje heen de liefde van haar kinderen ziet, zo kijkt God naar ons.

En zelfs als we niets hebben om te geven, juist dan kijkt Hij naar ons uit.

Je maakt Hem blij met alles wat je hebt. En als dat niets anders is dan je hart en je aanwezigheid, dan is dat meer dan genoeg.

De kinderen zijn nu groot en hadden voor vandaag een speciaal moment geprikt, thuis na de kerkdienst. Ze waren alle vier al vroeg vertrokken om te helpen in de kerk en lieten me uitslapen. Ik kreeg een appje waarin stond dat ze na de kerkdienst een speciaal moment hadden gepland.

Lief. Maar met of zonder ontbijt of cadeautje: ik bén al zo verwend.

Want ik heb hen.

Zij zíjn mijn zegen.

Leuk weetje: hoewel we God onze Vader noemen, vergelijkt de Bijbel Hem in Jesaja 66:13 ook met een moeder: ‘Zoals iemands moeder hem troost, zo zal Ík u troosten.’

Groetjes,

Harmanna Wiersma, 10-5-2026