Ik begon mijn reis ergens in Italië, een uurtje van het vliegveld vandaan, om acht uur ochtends. De reis verliep aardig soepel, van het afscheid van mijn ouders tot de overstap een van de grootste vliegvelden van Europa. Na een reis van negen uur, rook ik om 17:45 de echte Noorse frisse lucht.
Beetje verward van de vluchten hoopte ik dat mijn koffer ook heel was aangekomen, want die had ik niet meer gezien sinds het inchecken voor de eerste vlucht. En ja hoor, na de zoveelste koffer kwam mijn grote blauwe bakbeest op het hoekje.
Toen liep ik naar de uitgang, op zoek naar de bus. Ik kwam aan op een aankomstdag en op die dagen werden we met de bus van het vliegveld opgehaald. Er waren veel meer koffers dan mensen, dus de rolstoelplaats werd helemaal volgebouwd. Na twintig minuten kwamen we aan op campus. Na een kleine verwarring kreeg ik de goeie envelop met de sleutel van mijn kamer. Ik werd naar mijn kamer gebracht, daar stond ik dan. Met een koffer van bijna 23 kilo, zonder kussen, zonder roommates ontmoet te hebben.
Ik maakte mijn eerste boodschappenlijstje met essentials, zoals toiletpapier. Vervolgens ging ik met een ander Nederlands meisje om 21:00 nog naar de buurtsupermarkt. Daar zag ik snoepscheppen en realiseerde ik me: ik ben toch echt in Scandinavië. Ik at een rijstepapje, waarvan ik dacht dat het yoghurt was, en wat druiven als avondeten. Daarna viel ik na een lange reisdag zonder kussen, onder alleen een laken, in slaap.
De volgende ochtend begon het echte exchangeleven met een vier lange introductie. Met een gratis wrap als lunch, natuurlijk. Daarna hadden we nog een rondleiding over campus. Later reisden we af naar IKEA, met een lijstje en een doel, een fatsoenlijk bed creëren.
Op zaterdag stond een scavenger hunt gepland, oftewel: de stad verkennen door middel van een speurtocht. Als ik had geweten dat die wandeling vier uur zou duren, had ik me mentaal en fysiek beter voorbereid. Ik had namelijk maar twee broodjes als brunch gehad en ik kreeg op een duur zo’n trek. Gelukkig was ik na een muffin en wat boodschappen bij de fatsoenlijke supermarkt weer helemaal ready voor de avond. Ik raakte aan de praat met een meisje over de kerk en we maakten direct een plan om de volgende dag samen te gaan.
Dus daar gingen we zondag op naar de kerk. Het was even wennen, maar het voelde echt als thuiskomen. We waren trouwens lekker vroeg: 30 minuten voor de officiële start tijd, die met een pinksterkwartiertje 45 minuten bleek. Gelukkig waren er genoeg lieve mensen die een praatje met ons maakten. Zo raakten we bijvoorbeeld aan de praat met een mevrouw die als docent in het HR deel van de universiteit werkt. Ze nodigde ons direct uit dat we altijd langs mogen komen voor een bakje koffie. Zo lief!
Maandag, was de meest volwassen dag van mijn leven. In de ochtend deed ik weekboodschappen en kocht een plantje om mijn kamer een beetje op te vrolijken. ’s Middags kookte ik alvast mijn avondeten zodat ik het alleen hoefde op te warmen. Want om 17u ging ik naar de open lucht bioscoop in mijn EENTJE?! Na de film warmde ik mijn eten op en zorgde ik voor mijn nieuw gekochte plantje.
Dinsdag gingen we naar de dierentuin, waar ik voor het eerst in mijn leven een stel capybara’s zag. Wat een hilarische beesten zijn dat. Ik ging ook van een rodelbaan waar ik probeerde niet te remmen zoals mijn broers zouden doen. Nou dat lukte niet helemaal, jammer genoeg. Ik sprak ook met een vriendin en ze vertelde haar getuigenis, wat een verhaal is dat zeg. In de ochtend dronk ik nog een cappuccino en at ik mijn eerste Noorse cardemonbun in de stad.
Op woensdag wandelde ik met diezelfde vriendin een rondje om het meer en ging ik ‘s middags naar een meeting met de burgermeester.
De donderdag begon gelijk goed. Om 9 uur had ik een WOD (Workout Of the Day) gepland bij de plaatselijke Crossfit-gym. Het was anders dan mijn thuis gym, veel kalmer, maar wel fijn. Daarna draaide ik mijn eerste wasje, waarbij ik natuurlijk FaceTimede met mijn moeder. ‘s Middags kocht ik nog twee nieuwe shirts, want we waren tot de conclusie gekomen dat ik daar toch wat te weinig van had. Ik trok mijn nieuwe shirt direct aan voor een quiz, in een van de cafes. Daar kwam ik met de fantastische teamnaam: Beauty & the Brains. Nadat we niet eerste, maar ook zeker niet laatste waren geworden, kocht ik nog wat lekkers en mijn eerste Noorse chocola.
Het was een goede eerste week. Op dag één stond ik daar op mijn kamer: alleen, met nog onbekende roommates, zonder kussen en zonder idee hoe mijn leven hier eruit zou gaan zien. Inmiddels voelt Kristiansand al een stukje minder onbekend. Ik heb mensen leren kennen, mijn eigen boodschappen gedaan, alleen dingen ondernomen, mijn eerste wasje gedraaid en zelfs een slang tegengekomen.
Maar bovenal heb ik gemerkt dat ik hier niet alleen ben. God liet echt Zijn hand zien in de kerk, maar ook in alle vriendschappen die aan het ontstaan zijn. Ik ben Hem daar ontzettend dankbaar.
1 Johannes 3:1a
“Zie, hoe groot is de liefde die de Vader ons gegeven heeft: dat wij kinderen van God worden genoemd.”
